<

31.10.05

30-10-2005

A pesar dos traballos ferroviarios en Schaerbeek para ultimar o TGV, chego con case 3 horas de anticipación ó aeroporto de Bruxelas. Cun enorme sorriso de cariño, vexo que a azafata da facturación ten as mesmas dificultades ca Evita, dime que o embarque está ás 12:40. Na pesa do aeroporto constato que levo sete quilos de máis con respecto á ida, sobre todo libros belgas . Unha vez localizada a porta de embarque, busco un asento solitario e saco de ordenador. Hai rede sen fíos, pero os ladróns de Proximus-Vodafone pretenden cobrarme 14 € + IVE por dúas horas, ó que non podo senón facer un corte de mangas e mandalos a tomar vento, así que me poño a escribir e a retocar fotos.


Saímos dentro dunha hora e media, cun sol estupendo, a pesar de que os xornais da terra levan dous días dando chuvia. Levo ventá, a ver se hai sorte e podo ver por riba a cidade, coma en Barcelona, onde seguimos un patrón de tráfico realmente excepcional no tocante á paisaxe.

29-10-2005

O día de hoxe, mentres Evita está entretida nunha voda, tócalle a Namur. Alí pateo pola Citadelle, un conxunto de distintos estratos de fortalezas, nun marco natural moi acolledor que invita a camiñar, camiñar, camiñar, parar para comer e camiñar.



Non boto demasiado tempo, tampouco é que esta vila teña moito que ver, así que volvo a Liège nun lento tren rexional nunha liña que vai percorrendo todas esas vilas mineiras, cubertas de po. Un pouco antes da parada de Marche-Les-Dames pasamos por unha base do exército destinada á instrución de Comandos, o meu xogo das vacacións do verán. Chego a Liexa case ás catro da tarde, compro os xornais e marcho a deixar o peso no hotel. Finalmente, decídome a comprar catro filmes que vin na FNAC, por se acaso non os editan ó meu gusto no Imperio Pequeno. Paseo co portátil pola cidade, esperando atopar unha rede sen fíos caritativa que me deixe conectarme a Internet. Despois de varios intentos, a piques de renderme, consígoo a 50 metros do hotel e báixome os mails ollando para o tráfico do Boulevard de la Sauvenière.

Decido non ir ó cine porque leo que hoxe TV5 dá un documental sobre un tema que me interesa, pero finalmente resulta que mirei a páxina equivocada e é no domingo, así que nestes momentos teño de fondo Expediente-X en PlugTV mentres escribo un post de clausura a estes días encantadores.

28-10-2005

Pois equivoqueime no post do día de onte. Papá Pitufo obrou un milagre. Os sindicatos priorizaron a asistencia á manifa de Bruxelas (80000 persoas, segundo o Le Soir do día seguinte), polo que non houbo piquetes e a universidade abriu, aínda que sen clases e case deserta. Alí estiven con Evita, lendo o email grazas a un anónimo tsunami, que me “prestou” a súa conexión sen fíos a Internet; obrigado (aínda que para facer o favor completo, podías deixarme enviar algún mail...).


Ó mediodía, mentres Evita pagaba decenas de euros por un case inexistente corte de pelo, achégome a unha librería e compro o impagable Les aventures de Tintin, reporter du “Petit Vingtième”, au pays des Soviets, un álbum cheo de malvados bolcheviques contra un valeroso Tintín ó que lle quedan 22 aventuras que recorrer.





















Comemos xuntos unha pizza nun parque, en compañía de simpáticos colgados que nos desexan bo proveito. Gozamos unha marabillosa prórroga.

27-10-2005

Hoxe Evita entrou por primeira vez na vida na Catedral da súa cidade natal, e está ben que esta primeira vez sexa para cometer actos indecentes nun agochado claustro no que dous obreiros estaban gardando nunha caixa un botafumeiro. Ó pé do púlpito fago un impactante descubrimento: unha estatua de Lucifer caracterizado coma o anxo primus inter pares que era.



Pouco máis tarde, compro un par de xornais e varias postais que non mandarei, porque unha das particulariedades do país dos belgas é que os selos véndense case exclusivamente en Correos, e hai sempre unha fila criminal! Unha galleta de restaurante chinés aclárame en catro linguas que Une retraite doree (sic) et pleine de plaisir vous attend. Atopo tamén unha tenda de camisetiñas co meu nome, pero son de talle humanoide, mecachis!



Finalmente, parece que se confirman os peores temores e Evita non poderá acompañarme mañá por mor dunha fodida folga para protestar principalmente contra a intención do goberno Verhofstadt de retrasar a idade das xubilacións anticipadas. Poucas veces vin unha razón tan clara para pasarse á Patronal.

26-10-2005

O oído váiseme acostumando ó francés (pas de wallon ici!); mentres escribo isto, vou escoitando en TV5 que atoparon novos casos en Croacia do virus H5N1 e Bélxica tomou xa medidas, que espero que non me afecten o domingo (imaxino que non, visto que se trata de saír do país).

Hoxe o día comeza baixo a Tour Kennedy, de case 30 pisos de altura, ó lado da ponte do mesmo nome. No Aquarium, non consigo facerlle unha foto decente sen flash ó peixe-vaca e desfruto coma un anano vendo a raia e mais a quenlla. Sigo gastando os cartos nun destartalado museo zoolóxico e nunha deprimente Maison des Sciences.


Sigo camiñando e curioseo pola Outre-Meuse, a ver qué se coce. Arrastro a miña psoriase nos dedos, e parece que desta vez non vai coa crema, haberá que ir pedindo hora co veterinario... Quedo de novo con Evita, e xuntos damos unha volta, descubrindo lugares ó estilo veneciano e de feitura musulmá; é o meu estómago o encargado de abastar a miña gula de carne, e faino cunhas bólas de carne ó estilo liexés.



Máis tarde, despois de fumarme 150 € entre libros e compras varias, seguimos descubrindo sitios e violando lugares sagrados, con pequenos pecados de obra e grandes de pensamento. Pola noite, ceo ó compás de novatos puteados que cantan e desfilan. Máis tarde, camiño entre os postos da feira. A paisaxe é a mesma e tamén as minimotos, pero constátanse pequenas diferenzas: os meniños, as parellas e os malotes falan en francés, o xogo de carreiras de dromedarios faise con cabaleiros medievais, lanza en man, e son innumerables as atraccións de coller obxectos con pinzas metálicas. Unha muller con trípode e unha cámara de varios centos de euros fai fotos ó chan. Morro de sono.

25-10-2005

O día comeza ás 4:30 da mañá, case sonámbulo. Ás seis da mañá, os aeroportos funcionan mellor: unicamente me pediron o DNI para coller o billete electrónico, nin para entrar na zona de embarque nin para subir ó avión; coma nos vellos tempos, antes da tolemia. O comandante do primeiro avión era Florido, e o segundo Valle, boa sincronización de Iberia; mágoa de turbulencias que case me fan gomitar.



Cheguei ó país dos belgas, un sitio moi pavero onde os revisores do tren van sempre coa gorra posta e os selos imprímense en tres linguas sen que as almas dos antepasados se escandalicen. En concreto, estou en Liexa, que ten o morboso atractivo de que nunca formou parte do Imperio Pequeno, senón que estivo gobernada por príncipes-bispos ata o 1794, data de anexión á 1ª República francesa.



Entre bico e bico furtivos, Evita vaime ensinando o seu mundo: a tenda onde compra os marcos para os seus cadros ou o banco á beira do río desde o que ve pasar os barcos. Son as 22:10 cando escribo isto e estou caendo de sono. Mentres pecho os ollos, penso que Irene Adler tiña toda a razón, e aínda se pode que me pegue ó ler isto, doulle as grazas.

24.10.05

Vaca-nces

O domingo, preguiceiro, durmo ata as tantas, e mentres estou tiradiño na cama oio un trotar non ecuestre por baixo da ventá do meu galiñeiro. Sinceramente, non comprendo o gusto humano por correr sen motivo, coma se escapasen de raposos imaxinarios.



Escribo, mentres me confirman por silenzo administrativo que hoxe comerei na casa unha peza de brócoli, chourizo que pica un pouco segundo a señora da Praza, quizais unha pataca e un sucedáneo sintético de ovo. Hoxe foi unha semana de auténtica tolemia, onde case nada saíu como pensaba, quedou só o coitelo do despece, a nobreza dos androides e a confirmación do meu destino de ser atormentado.

Ancora cadrà la pioggia
sui tuoi dolci selciati,
una pioggia leggera
come un alito o un passo.
Ancora la brezza e l'alba
fioriranno leggere
come sotto il tuo passo,

quando tu rientrerai.
Tra fiori e davanzali
i gatti lo sapranno.

Ci saranno altri giorni,
ci saranno altre voci.
Sorriderai da sola.
I gatti lo sapranno.
Udrai parole antiche,

parole stanche e vane
come i costumi smessi
delle feste di ieri.
Farai gesti anche tu.
Risponderai parole ‒
viso di primavera,
farai gesti anche tu.

I gatti lo sapranno,
viso di primavera;
e la pioggia leggera,
l'alba color giacinto,

che dilaniano il cuore
di chi piú non ti spera,
sono il triste sorriso
che sorridi da sola.
Ci saranno altri giorni,
altre voci e risvegli.
Soffriremo nell'alba,
viso di primavera.


Estarei fóra esta semana. Viaxo lonxe, para atopar un espello no que mirarme, e ver se me gusto.

22.10.05

Les Luthiers

O xoves, este pito andou [en taxi] tikitikitikitiki ó Multiusos do Sar para ver Les Luthiers, sobre os que tiña curiosidades, pero que nunca vira en directo e seguramente non máis duns minutos en diferido.


Pasámolo pipa o androide de protocolo e mais eu; algúns entendidos dicían que non estaban tan brillantes coma outras veces, e só nos puidemos preguntar... "guauuuu, entón como sería daquela?". Teño unha nova plegaria, para alternar con Papá Pitufo:

(Todos) San Ictícola de los peces, danos pescado abundanteo caeremos en la tentación de la carne y la maldición del colesterol. Alabado sea el lenguado, y el bacalao alabao;luz divina la sardina y divina luza la merluza.
- Entonemos grandiosos salmos ¡salmones! y loas al atún.
(Todos)- Loas atún, loas atún, atún, atún loas atun..ombre.
- Y ahora leeré la vida de San Ictícola
- ¿Toda Padre?
- Don Ictícola Fiorentini fue un honesto mercader que vivió en la Toscana en el siglo XI, que descubrió su vocación religiosa el día en que casi muere atragantado por una espina de besugo. Su abnegada esposa salvó su vida extrayéndole la espina, pero esos instantes de pánico le causaron una tremenda impresión. Ictícola nunca había visto tan de cerca a la muerte, ni a su esposa. Entonces decidió tomar los hábitos... sobre todo el hábito de no comer pescado, y comenzó su prédica. Prédica contra el consumo de todo tipo de pescado. Desde 1718 fue canonizado como San Ictícola de la Mar, protector de los peces, encargado de mantenerlos alejados de las redes de los pescadores...
- ¡¿Y qué estamos haciendo aquí?¡, ¿qué estamos haciendo aquí?¡ ¡¿se puede saber qúe estamos haciendo acá?!. Pila de años que estamos viniendo a esta roca podrida a rezar al muñequito y ahora...
- Esta parte no la había leído nunca...
- Era San Ictícola el que nos arruinaba la pesca... ¿te das cuenta?. ¡Tan santito que parecía!
(...)
- Pero ¿en qué quedamos? Si ruega, porque ruega, si no ruega, porque no ruega...
- Hablando de Noruega, ¿se acuerdan de las turistas noruegas que vinieron el año pasado?
- ¿Y qué tiene que ver eso?
- Dejemos la pesca y dediquémonos al turismo. Aprovechemos nuestras hermosas playas, el sol del Mediterráneo... Sí vienen las turistas noruegas que no se mueran de frío...
- Esas turistas nórdicas son impúdicas...
- No, noruegas.
- Los hombres las espían, y luego viene la tentación y los malos pensamientos.
- Toman el sol con el torso desnudo. (jejeje) Esas cosas nunca vienen solas.
- No vienen de a pares... la tentación y los malos pensamientos.
- No voy a permitirlo... No insistan.. .Bueno, está bien.
- Padre, ¿a quién le podemos rezar para que nos mande turistas: suecas, belgas, alemanas...
- Con el torso desnudo... hay una santa: ¡¡Santa Dominga de los Lactantes!! vamos a rezarle para que nos manden turistas
(Todos)
Suecas, belgas y alemanas son mujeres muy completas con su cuerpo seductor...por la gracia de sus piernas, por la gracia de sus...
¡por la gracia del Señooor!

Actualización (19:22h). Xa esquecía unha que vén máis a conto:
Lo que pasa hermano, es que vivimos demasiado preocupados, vivimos "oc-sesionados" por las cosas materiales, y nos olvidamos de lo más importante, nos olvidamos el espíritu. Por ejemplo hermanos, debemos recurrir más a menudo a la oración; muchas veces los hermanos me preguntan: "Pero hermano, pero ¿qué es la oración?". ¿Qué es la oración? Hermanos, la oración se compone básicamente de ruego y plegaria, pero la oración también se compone de súplica y fervor, pero la oración también se compone de sujeto y predicado. Y ¿por qué digo esto? Porque yo, por ejemplo nunca me he sentido mejor sujeto que cuando he predicado. Pero hermanos, tampoco debemos olvidar a la contemplación. Debemos acostumbrarnos a contemplar cada pequeño milagro de vida que nos rodea. Yo les pido por favor, la próxima vez que vayan de paseo reparen en todo lo que los rodea, reparen por ejemplo en ese gallo que canta sobre el tejado, reparen en esa gallina que se pasea con sus pollitos por el jardín, y sobre todo reparen la puerta del gallinero, que se están escapando los animales. Dime la verdad, hermano. ¿Cuánto hace que no te detienes a contemplar a las laboriosas hormiguitas? Sí, las hormiguitas, mientras transportan incansablemente hojitas, tallitos, semillitas, tal vez el pétalo de una flor. Dime la verdad, hermano, ¿te has detenido a pensar alguna vez que esa hormiguita es un ser viviente? Un ser irracional pero viviente, hermano... ¡Esa hormiguita está viva! ¡Hay que matarla!

18.10.05

Reprodutor


A depresión de onte manifestouse nun consumismo máis esaxerado do normal, así que por fin este pito ten as armas cargadas contra os malvados opresores imperialistas que se poñen a ver películas co portátil no tren. Hoxe xa me puideron ver todo fachendoso polas rúas de Compostela, cantarexando, preparándome para a lectura do libro sobre Leopoldo II: En la corte del Congo Belga /con mi smoking y mi suegra / hay una gran recepción / un protocolo del copón / Presidentes y embajadores / y la nobleza de los alrededores /A la reina voy a saludar/ cuando entre las piernas / me vuelve a picar / Y es que me pica un huevo / no sé qué voy a hacer, / no sé qué puedo hacer / Y es que me pica un huevo / no sé qué voy a hacer, /no sé qué puedo hacer. Foi pavero que, a pesar de me ver con esta pinta de galiñácea, unha rapaza insistise en darme un folleto totalmente sexista:

17.10.05

Pombas

A proba de que a teoría do inconsciente colectivo non rexe ben de todo é que os meniños aínda seguen correndo detrás das pombas, convencidos de que van pillalas.


E é lei de vida que os que xa naceron vaian crecendo con ese soño na cabeza, chámense Louis, Nathan ou Jérémy. Ogallá que algún día as pillen.

16.10.05

Canto do cisne

Segundo contan as lendas, o cisne emite o seu canto máis melodioso como preludio da propia morte. A tormenta estoura nun día de tanto sol que se podía camiñar espido. Foi o que pasou hoxe?

15.10.05

Revista de prensa

O outro día, nun pequeno descanso, deume por visitar a librería do lado e saír cun delicioso cargamento de follas. O primeiro, que estou devorando e que me agarda sobre a cama, facéndolle a competencia ó belga El Asunto Tornasol, é El Capellán del Diablo, do biólogo oxoniense Richard Dawkins, cuns suxerentes galos e galiñas na portada (se o queren ler en inglés, téñeno en San Google). Máis densos e máis centrados na teoría da evolución, compro tres libros en edición compacta e barata do finado Stephen J. Gould: Dientes de gallina :-D y dedos de caballo, La sonrisa del flamenco e Brontosaurus y la nalga del ministro. Se cadra, equivoquei vocación. Máis ó rego veñen os dous libros de Le Goff, un octoxenario historiador que me encanta e dunha claridade que fascina. Un é o libro-entrevista En busca de la Edad Media e o outro é Civilización del Occidente medieval, que parece destas sínteses impresionantes para poder navegar en serio no Medievo. O último, rebaixado de prezo, é El fantasma del rey Leopoldo, de Adam Hochschild, que terei que ler acompañando a Conrad. Estivo nas miñas mans a recomendación de Cesare, pero non me chamou a atención, verei de darlle outra oportunidade nalgunha biblioteca.

Alternándoo con Dawkins, estou a voltas (p. 296) cun libro máis friki, e a ver se mañá podo meterlle o dente no tren a Carré.

Mentres lle dou unha vistada no tren a unha revista, os meus ollos quedan paralizados sobre un dos seus Recortes de la prensa seria: Un ama de casa italiana que ha perdido totalmente la memoria sólo reconoce a Berlusconi. Puaj.

Haddock

Animado por un artigo da sección nostálxica de Pérez-Reverte, decídome a quitarlle o po a algún dos libros de Tintín da miña época de pito pequeno e degustar o impagable Capitán Haddock, colonialista de outrora e tan semellante ó meu aprezado Capitán Pencroff, polo que cheguei a pagar 300 € nunha libraría de París.


No entanto, vou dando voltas un pouco sen rumbo pola web, intentando liberar a cabeza de preocupacións e buscando datos para, quizais, un proxecto de tolos.

12.10.05

Penitencia

Pago penitencia cumprindo unha promesa de intercambio de filmes e acudo a ver a película do ano, cuns títulos de crédito nos que aparece ben clara a subvención do Ministerio de Cultura, seguramente en aplicación da tan ibérica política de café para todos. Carente de orixinalidade, pero a data non podía estar mellor escollida. Con todo, é sempre interesante o experimento sociolóxico de observar as inquietantes mandas de ñus, que agora berran baixo a miña fiestra, non creo que por orgullo de teren DNI español. Sigo sen ter ningún veciño xeneroso con Wi-Fi. Próeme moito o dedo e vexo de botarlle a pomada para tentar calmalo; pausa. Íspome e métome na cama.

No día seguinte, cando me conecto para enviar este post, vexo noticias que me revolven o estómago. Tamén leo no País sobre Günter Brus, do Actuacionismo vienés.


Las filmaciones de algunas acciones de Brus no son fáciles de mirar. Incluso hoy, cuando ya nos hemos acostumbrado en la realidad y en el arte (de Jordi Benito a La Fura) a ver imágenes fuertes de sangre y sexo, las fotografías y filmes del que para muchos fue el auténtico fundador del body art consiguen impresionar, sobre todo las que realizó a finales de la década de los sesenta cuando se cortaba en brazos y piernas, se cosía la herida en vivo o también cuando orinaba o defecaba en público y se revolvía en sus excrementos. Plantean casi las mismas preguntas sobre el arte y la realidad que entonces.


Inspírame un sorriso en tal día coma hoxe saber que

"La sociedad ha cambiado gracias en parte a nuestras actividades, no sólo la mía que es una pequeña aportación, sino a la de muchos otros artistas", explicó ayer Günter Brus en la presentación de la exposición, a la que acudió junto a su esposa, Anna, protagonista de alguna de sus primeras acciones. Fue ella, al parecer, la que le planteó el ultimátum que le animó a dejar las acciones (una de ellas, realizada en 1968 en la Universidad de Viena y durante la cual se masturbó cantando el himno nacional austriaco le costó meses de cárcel).

10.10.05

Ulises

A odisea telefónica remata felizmente: 16 horas sen teléfono, dúas tarxetas mortas en combate, unha soa mensaxe en espera (convidándome a comer o domingo, 14:30) e unha sorpresa final: a duplicación de tarxetas obséquiame cunha longa relación de novos amiguiños, incorporados no meu listín telefónico ó carón dos habitantes de renda antiga.



Véñenme impulsos de coñecer algo máis deles, de chamar a Banesa (629.*03.9**), Ferrol (655.*63.4**), Foto (695.*05.7**), Kiyo (667.*40.0**), Limpi (649.*16.9**) ou Lurpias (617.*39.2**) e, coma se fose conto de Borges, ir reconstruíndo ¿a súa dona?, unha dona tan meticulosa que arquiva no móbil o seu número de Seguridade Social (151*0107*8*1), o código postal (15967), os números da policía local e nacional e que garda ¿o número do mozo? no epígrafe Novio (605.*16.1**). O fodido é que cando máis gozo coa idea detectivesca de tanta xente reunida e das visións poliédricas da mesma persoa, chego a unha entrada Yo que lle quita o misterio á cousa; meter unha moeda na cabina e chamar ó 647.*72.8**. Quen sabe se hoxe tamén lle regalei eu a alguén un pouco da miña vida...



No xornal leo sobre os IGNobel, uns premios a estudos peculiares. Dous deles cautívanme especialmente: Tratamiento de un pene atrapado en el cierre de una bragueta e, sobre todo, La relación entre el plumaje de los pollos y la velocidad de los tornados.

Mentres fregaba os pratos, mándanme unha mensaxe para ir tomarlle unha, e mágoa que xa vou ceado e son un tirillas para dar conta de tan ricos embutidos. Cada vez cáenme mellor Zipi e Zape. Póñolle cara ó famoso T. do que xa me falaran e engaiólame o seu rico castelán, algunha vez con diminutivo en –ina.



Domingo, comida con C. e compañía nas Algalias. Como cada vez que me xunto con este grupo, a conversa decorre placidamente (desta vez, sobre todo en inglés patateiro) sobre festas homosexuais, as relacións Igrexa-Estado, islandeses alcólicos, a situación lingüística canadiana e a galega, os xaponeses que usan tartarugas como mascotas sexuais ou a necesidade dunha revolución. Mentres comemos unha gorentosa ¿mousse? de chocolate, a xustiza poética fai que perda ó Trivial Pursuit por confundir Leopoldo e Leopoldo II de Bélxica.

7.10.05

Bebidas gaseosas

Camiñaba para conseguir cambiar o teléfono. Mentres agardabamos o cambio do semáforo, ti falabas coa túa nai. En mi libro de texto viene el nombre del señor que inventó las bebidas gaseosas... para inventar cosas, hay que ser muy listo, ¿verdad?

--------------------------------------------------------------------

O resultado das miñas tentativas é que Vodafone sofre unha tarde de incidencias e fódese o invento en plena reduplicación de tarxeta, polo que levo media tarde (e o que queda) sen móbil, precisamente nuns días en que adoitan chamarme sen ningunha piedade. Entre chamada e chamada ó servizo de (in)atención ó cliente, decido contarlle a unha moza croata que teño un blog e poñer unha foto dedicada ás miñas visitas con gato.

6.10.05

Vodafone informa

Nun día en que non debera estar aquí, o número 525 mándame unha mensaxe:

Vodafone info
L@s mas atrevid@s,
travies@s,

jugueton@s
[¿juguetonos y juguetonas?]
te
esperan en el chat. Apuntate ya!
Envia REG
al 525
Ej. REG Ana m

(9 cts/sms ii exc.)



Gústame o cabrón que é o Destino e como as Parcas van cosendo plumíferos á miña conta.

4.10.05

Eclipse


Non son eu, pero non me puiden resistir a pegar esta foto que publica hoxe La Coz:

3.10.05

Poleiro


Hoxe, ás 10:38 da mañá, sentín unha chamada ancestral; un impulso de me esconder no máis profundo do poleiro.


2.10.05

Venezia reloaded

Salarino. Why, I am sure, if he forfeit thou wilt not take his flesh: what's that good for?




Shylock. To bait fish withal: if it feed nothing else, it will feed my revenge. He hath disgraced me, and hindered me half a million, laughed at my losses, mocked at my gains, scorned my nation, thwarted my bargains, cooled my friends, heated mine enemies; and what's his reason? I am a Chicken. Hath not a Chicken eyes? hath not a Chicken hands, organs, dimensions, senses, affections, passions? fed with the same food, hurt with the same weapons, subject to the same diseases, healed by the same means, warmed and cooled by the same winter and summer, as a Cow is? If you prick us, do we not bleed? if you tickle us, do we not laugh? if you poison us, do we not die? and if you wrong us, shall we not revenge? If we are like you in the rest, we will resemble you in that. If a Chicken wrong a Cow, what is his humility? Revenge! If a Cow wrong a Chicken, what should his sufferance be by Cow example? Why, revenge! The villainy you teach me I will execute, and it shall go hard but I will better the instruction.