<

31.7.05

De prestado

Escribo de prestado porque o outro ordenador está dedicado á edición de vídeo. Mentres que non me chamen para outros mesteres, este pito montou unha produtora para pasar a DVD algúns dos centos de videocasetes que foi acumulando coma se pega fose. O que pasa é que vai lento de carallo o proceso, pero antes ou despois atoparei o modo de empregar a conexión firewire, xa é o meu orgullo o que está en xogo e son pito testán coma poucos.

Sigo derreado, non sei se sería a cabina telefónica baixo a chuvia ou a farra post-cea, pero teño mocos por todas as partes do corpo, do moco asasino, máis ben.

E tento conter o que como, porque me estou poñendo coma unha vaca [e digo eu... por que están coma cabras todos os que falan deste nobre animaliño?], pero non dou feito, e rénxenme as tripas pedíndome máis picoteos. Cabronas.

29.7.05

cea

Onte pola tarde tiven unha visión espiritual, o máis cerca que estiven da Santa Compaña. Unha recua de rapazotes portugueses vestidos de laranxa que ían pola Travesa da Universidade recitando Santa Maria, mae de Deus, rogai por nós, pecadores, agora e na hora da nossa morte. Amén.



Despois, cea da comunidade monástica, case enfronte de Vetusta, que segue a sorprender con eses escaparates de museo, co escalafón de catedráticos das universidades españolas de 1914! Rebuscando, pódense atopar xoias.

Na cea, compróbase que D. é todo un cantante (no sentido propio da palabra) e que un non pode aburrirse sentando diante del. Despois, facer a ruta turística: Momo , Tarasca e pechando a noite no Abastos. Un pouco de vodka nas plumas e a durmir pracidamente, pero pouco, que mañá é día de empaquetar cousas.

28.7.05

Pío, pío, pío



O señor pito [isto é, eu, pero sempre queda máis intelectual falar dun mesmo en terceira persoa, coma Xulio César ] comprou un disco duro externo e aquí está, escoitando o John Milner de Loquillo (ahora que todo es más viejo, más frío, más gris...) mentres formatea esta bestialidade de Gigabytes para poder gardar miles de miles de fotos de galiñas en pelotas, ou imaxes tridimensionais das magdalenas de Marcel Proust, que non quería que viñese o Sr. Swann a cear porque entón a súa nai non lle daba ese bico tan litúrxico.

------------------

Chove mentres falo contigo na cabina e á volta como un iogurte caducado de dous días (case como aquel a quen lle gustaba comelos cando xa estaban mofentos). Semella que quero enfermar para non ter que darche as masaxes prometidas.

-----------------

Dá gusto, son un pito que me relaciono coa alta sociedade. Onte cruceime pola rúa con Anxo Quintela e hoxe con Isaac Díaz Pardo.

26.7.05

Mozas

Hoxe á noite vin (mirei?) fugazmente o meu primo I., que se achegou a Santiago polo Festigal. Levabamos dous anos sen nos ver. Presentoume a súa moza A., unha rapaza encantadora que consegue incluso que este ex-asturiano fale algo en galego. Para setembro marchan a vivir xuntos en Abandotown.

------------

Despois de quedar con eles, camiño, baixo a chuvia miudiña, ata o piso de J., que me chamara antes. Díxome que nun congreso a semana pasada coñeceu unha rapaza, con mozo, dun lugar afastado uns cantos centos de kilómetros, e que conectaron moi ben e cren que se gustan. Como o vivo na clandestinidade, non lle digo que coñezo ben esta tipoloxía de historia. E despois, polo camiño de volta, penso en min.

24.7.05

Vuoto

Hai días nos que esperto baleiro, e camiño enfurruñado polo galiñeiro. E gusto de torturarme, pensando se a vida vivida paga a pena cando un xira a cabeza para atrás e, en moitas cousas, só ve fume. Boto a voar, porque os pitos tamén podemos e contemplo desde o ceo distintos lugares que xa forman parte de min e que me gustaría vivir. E cravándome agullas penso que quizais non sucederá nunca.


Sublime ofrendarme dentro dunha ponte de Einstein-Rose e sentir cómo me esnaquiza o espazo-tempo. E mentres caen faragullas de min mesmo, oírme recitar metapoesía.

Beam me up, Scotty



Morreu James Doohan. Encantábame cando era pito pequeno.

23.7.05

Postura


Por facer algo de postureo (e para darlle uso á batería do ordenador, máis ben...) enredo co portátil nun alonxado banco da estación do tren, aonde cheguei con máis tempo do necesario. Máis tempo do necesario porque enredei menos do que debía na casa... e cando ía para a estación descubrín por qué: esquecín botar o lixo nos contedores ateigados de vasura de Santiago... calquera valente abre o luns a porta da miña casa...


Está pasando o mítico Diurno por diante miña... unha desas mostras de por qué á RENFE se lle pode chamar en xustiza, colléndoo prestado de García Calvo, a Compañía Liquidadora do Ferrocarril en España. Material dos anos ¿70? para velocidades dos anos 80...

Comprobo ademais que á luz natural a pantalla do portátil está noxentamente chea de merda (isto é, evidénciase a merda, que non se ve coa entrañable fonte de alimentación da Santa Casa

Onte comprobei a marabillosa arte de Antony and the Johnson. Ouvía a súa conmovente música e ollaba para a fermosa catedral iluminada. Precioso ver así a torre (a Berenguela, lembras, Evita? cando queres que cha ensine?). Quizais ata rompa o meu íntimo xuramento de non pasar por Gong ata setembro para comprarlle algo ó rapaz que quere ser rapaza.

E alí ensináronme quen é Cesare. Agora xa lle coñezo as costas e mais o perfil e deduzo que, polo parecido, aínda o había sacar pola rúa. E hoxe coñezo Olga Novo (ela di que xa nos presentaran, pero a memoria dun pito é pequena porque case non collen cousas dentro que non sexan millo).

Marchou o tren para Ourense, a terra de po., cada día máis encantadora.

..............

29 de xaneiro do 2002.
Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.

une saison en enfer. repite comigo Une-Saison-En-Enfer.
trinta xeracións de meu analfabetas Eu estou aprendendo a ladrar.
marcar un nunca territorio coa epiglote
coma un cadelo coma un can de palleiro
escadelearme ata volver en min en can entón pronuncio
Walt Walt
Walt Whitman mamá.

estou aprendendo a ladrar.
póñome de cu pró sol agárrome a unha aixada e
tento imitar o son do cuco do cuco de cu pró sol entón
a miña gorxa esprémese de dor
e oulan coma nunca os futuros posibles que nos fan esbombar as veas
coma unha pota de leite na lareira.

os ollos do meu amor levan dentro
o troupeleo dos chocallos uncontrautro uncontrautro
da novena sinfonía de Gustav Mahler
mamá.

..........................

a min a fe me saen gromos de pereira nos cotobelos
e é de tirar do inverno
cara algún outro tempo
a min dígovos que me traian avións a aterrizar ó ventre
ás pálpebras
deitada.
ás altas horas non son viúva non son esposa non son noiva
son tan só esta Cousa
Vermella.
non é viúva non é esposa non é noiva É.

pero nós somos porque non podiamos non selo tan só
porque tal vez nos queremos.

(Olga Novo)

21.7.05

Atrasos

Concorda comigo Irene Adler cando escribo que me estou volvendo preguiceiro. E si, non sei por qué será... A resposta inmediata é pola calor, si, é horrible sentir unha masa pulsátil na miña cabeza que non me deixa reaccionar. E noites sen durmir, e irritacións dérmicas entre os dedos. Pero seguramente estou tamén funcionando a outros niveis: son días de animación suspendida, días de reflexión. Días nos que me poño, coma dicía o meu heroe da infancia, enxeñeiro Cyrus Smith, sempre no peor, para logo levar a sorpresa do mellor (se é o caso, engado). E porse no peor comporta uns riscos. Agardo o día.

Debía varios posts, algúns deles xa escritos co vello sistema da pluma [vantaxes escritorias de ser un pito, meus señores] e o papel. Aí llelos deixo, mentres escoito Antony and the Johnsons.

----------------- ¿mércores 13 de xullo? -----------------------

A calor aparva as moscas e, por extensión, os homes. En menos de 500 metros de percorrido vou acumulando escenas surrealistas. 00:30. Nas escaleiras de Historia un ghicho bérrame Ola!. Eu, que ía sen as gafas píticas regulamentadas para esta ave miope, achégome a ver quén é e vexo que non o coñezo, que non o mirei na vida. E dime: Que fas?, ó que circunspecto e sincero resposto: vou para casa; e el responde espera aí, rapaz, que vou contigo. Reunindo toda a miña cara de circunstancias, bótolle unha mirada de vai ser que non, e marcho. Non dixo nada, pero 20 segundos despois oín ó lonxe, detrás miña, Ola!... A vida segue e quizais esa noite durmiu ben acompañado.

Desde as escaleiras da Praza vexo unha parella. A moza tenta subir a carranchapernas sobre el, axudándose do saínte do escaparate da miña panadería veciña, á que case nunca vou (non hai ricas empanadillas [palabra recollida no VOLGa!!] de xamón e queixo). Mágoa de hostiazo que houberon levar, por facer de Romeo e Xulieta sen licenza municipal.

Por último, [en realidade, isto aconteceu antes do parágrafo anterior, pero van disculpar a desorde poética], cando me dispuña a baixar con elegancia natural as escaleiras da Praza, dúas tipas, duns 35-45 anos, que estaban sentadas nos cilindros ou como se chamen, póñense a facer comentarios sobre a miña estupenda camiseta cor laranxa-mexillón de Precarios. Quizais sexa presunción machista, pois ó cabo quen subscribe é pito macho, pero parecían dicir “se falas con nós un pouquiño, imos tomar unhas cañas por aí e logo falamos, que la noche es joven”. Calei e marchei; agardaba por min o seguinte capítulo do libro de Burleigh.


------------------- domingo 17 de xullo ----------------------------

Vou no tren. Coma sempre, lendo. No vagón unha nena demostra que ten pulmóns e unha capacidade innata para foder a xente berrando en troques de falar. Diante, a típica señora que entabla conversa con calquera atopa a súa víctima propiciatoria e fai a cotiá charla do ascensor durante media hora, de Vilagarcía ata Santiago. Detrás, ti e o teu mozo, ou o que for, tentabades escribir unha carta no portátil, demostrando que non tiñades nin puta idea de redactar, e non erabades nenos da ESO; gustoume un comentario entrecortado, sobre que o teu irmán estaba buscando farmacia que comprar e que lle pediran por unha, con casa enriba, catrocentos millóns de pesetas. Mentres calculo a cantidade de grans de millo que se poden comprar con eses cartos, ensaio o peteirazo que lle darei ó farmacéutico a próxima vez que entre a comprar cortisona.


-------------------- martes 19 de xullo ----------------------------------

Quedo con J. e acabamos indo cear a un dos entrañables bares de Santiago, o Coruña, co seu eterno bocata de calamares, cada vez máis duro. Logo a beber ó San Jaime. E falar das nosas cousas, do éxito do seu proxecto, da súa marcha ó estranxeiro ou de que se está liando con unha americana algo así coma 12 anos maior ca el. O Pito decide emigrar cedo, porque o mércores O Gran Galo visita o galiñeiro ilgaíta e todos temos que estar coas plumas ben lustradas e en estado de revista. Pero entón, no Casa Pepe, bato con B., a encantadora B., que me fala do seu novo traballo e de como os ventos do cambio están entrando nas peperas empresas públicas. Bendito impaís.

20.7.05

Happy Unbirthday

A very merry unbirthday
To me
To who?
To me
Oh, you

A very merry unbirthday
To you
Who, me?
To you
Oh, me

Let's all congratulate us with another cup of tea
A very merry unbirthday to you

Now statistics prove
Prove that you've one birthday
Imagine just one birthday every year
Ah, but there are 364 unbirthdays
Precisely why we're gathered here to cheer

A very merry unbirthday
To me?
To you
A very merry unbirthday
For me?
For you
Now blow the candle out, my dear
And make your wish come true
A very merry unbirthday to you

(Alice in Wonderland)

19.7.05

Píopío

Vai calor, de novo calor, e este pito cairo séntese como se fose o gato do enlace, e o fodido é que nin sei se as plumas mellorarían ou empeorarían o asunto... Como se pode comprobar neste blog, son demasiado preguiceiro para escribir, e ollen que non é por falta de material, porque de feito vou tomando notas por distintos sitios, pero logo apodérase de min unha preguiza vital que me arruína.




E despois de case dúas semanas de estar chupando cortisona por un tubo, volvo ter unha molesta irritación na pel, que incita as miñas poutas, porque xa saben que non hai gusto máis cumprido que rañar onde é proído.

Bicos peteirís

11.7.05

Come chocolates, pito, come chocolates!



Olha que não há mais metafísica no mundo senão chocolates (e milho!!!!!)

Reich

Este pito tomou uns días de descanso retribuído e esqueceu as sintaxes, as vacas e (nun último esforzo supremo, pois levou o material a casa, pero non o meteu na maleta) incluso as lavercas, ese sinal de identidade que facía o galego merecente de cita no manual de Lingüística Románica de Elcock, conservar unha palabra de (teórica) orixe sueva...

O outro día día lin no ensaio de Burleigh sobre o Terceiro Reich que unha vez, para cargar as culpas sobre un determinado individuo, publicaron no xornal unha noticia dunha morte, coa frase a autopsia determinou que a causa da morte fora o disparo dun comunista. Dende logo, as ciencias avanzan unha barbaridá, como diría o noso futuro presidente Torito. Estaba lendo no tren a arrepiante [adxectivo interesante para un pito!!] eficiencia xermánica do sistema de eutanasia de deficientes mentais na etapa hitleriana. Unha vez que os gaseaban, os oficinistas do T-4 tiñan que adxudicarlle unha (ficticia) causa de morte; para iso contaban cunha lista de máis de 40 posibilidades, cunha descrición ó lado dos sexos e idades para os que estaba máis indicada:

Neumonía: É unha causa ideal de morte para a nosa operación, porque a poboación en xeral considéraa sempre unha enfermidade crítica, o que significa que resultará plausible como causa de morte.

Apoplexía: Esta causa de morte é especialmente indicada no caso de xente de idade, dun mínimo de 40 anos en diante; no caso de xente nova é tan rara que non debería elixirse.

E no Holocaust Memorial Museum de Washington pódese ver un informe estatístico. Os oficinistas do T-4 calcularon en 1941 que as 70723 persoas asasinadas ata entón proporcionarían en 1951 un aforro de 885.439.800 Reichmarks, cifras que ían acompañadas de gráficos que detallaban a manteiga, os ovos, a marmelada e as patacas que xa non consumirían, xunto cos seus equivalentes monetarios.

Noxo.

4.7.05

Un pouco de Antropoloxía

Xa vai para rato que este pito non escribe aquí, a verdade é que non por neglixencia súa, senón por esixencias do sistema dos homes. Ós poucos estou lendo algo sobre vostedes, “persoas humanas”, como din algúns. Hoxe van dúas cousas:


* Carácter

Gerardus Mercator (s.XVI), pai da cartografía, escribía sobre algúns tipos nacionais europeos:

Franceses: sinxelos, tarugos, furiosos.

Bávaros: suntuosos, comellóns, descarados.

Suecos: alegres, falangueiros, xactanciosos.

Saxóns: disimuladores, hipócritas, testáns.

Españois: desdeñosos, precavidos, codiciosos.

Belgas: bos xenetes, agarimosos, dóciles, delicados.

(si, naceu onde vostedes pensan que naceu)

* Sexo

Hainos máis complicados ca nós, que só temos que saltar un pouco, poñer un ovo, sentar enriba del para que estea quentiño, peteirar na man de quen se achegue a tentar comelo e ¡zas!, xa temos un novo xoguetiño con plumas...

Magaya (Polinesia): As mozas reciben diferentes pretendentes nocturnos na casa de seus pais; os mozos compiten cos rivais a ver o número de orgasmos que poden conseguir. A actividade sexual típica dun varón de 18 anos é de 3 orgasmos por noite (7 noites á semana); a cousa calma ós 28, só 2 orgasmos por noite (5-6 noites á semana), ata chegar ó relax dos 48 anos (1 orgasmo por noite, 2-3 noites por semana)

India: Fan falta 40 días e 40 pingas de sangue para facer unha pinga de seme; este gárdase nun depósito na cabeza, de 6’8 onzas de capacidade.

Inis Beag (preto da costa irlandesa): As mulleres consideran o sexo coma un deber con respecto ós homes, polo que permanecen pasivas durante o coito. Hai poucos preliminares e os homes chegan ó orgasmo o máis rápido que poden. Conservan durante todo o tempo a roupa interior e realizan o acto sexual coa luz apagada.

Illa de Trobiand (Pacífico Occidental): Négase todo papel ó seme na reprodución; a muller queda embarazada canto se lle introduce un neno-espírito na vaxina. Pero non perden o tempo os rapaciños, porque para que ese espírito poida entrar, é necesario por un lado que a moza estea casada, e que ademais o seu home, mediante o coito, ensanche a vaxina para que poida entrar o espírito. Bricomanía.